رسم آدمهایش عجیب است،

اینجا گم می شوی به جای آنکه دنبالت بگردند،

فراموشت می کنند .....

(نمیدونم)

 و نه هیچیک از مردم این آبادی ...

 به حباب نگران لب یک رود قسم

 و به کوتاهی ان لحظه شادی که گذشت

 غصه هم می گذرد

 آنچنانی که فقط خاطره ای خواهد ماند ....

 لحظه ها عریانند

 به تن لحظه خود جامه اندوه مپوشان هرگز

. "سهراب"

_{تو نمي‌توانى برايم به قضاوت بنشينى و حکمي‌صادر کني و من هم.}

_{به خاطر داشته باش که آن‌هايى که هر روز مي‌بينى و مراوده مي‌کنى،}

_{همه انسان هستند و داراى خصوصيات يک انسان، با نقابى متفاوت، اما}

_{همگى جايزالخطا.}

مهاتما گاندی

و بادهای زمستانی

و من هرگز "بزرگ" نشده ام.

"منصور خورشیدی"

دين را دوست دارم, ولي از كشيش ها مي ترسم...

قانون را دوست دارم، ولي از پاسبان ها مي ترسم...

كودكان را دوست دارم, ولي از آينه مي ترسم...

سلام را دوست دارم, ولي از زبانم مي ترسم...

من مي ترسم! پس هستم...

اين چنين مي گذرد روز و روزگار من...

 من روز را دوست دارم ولي از روزگار مي ترسم

(؟)

صدا میزنم

تا جمع شوند و

 نامت را بگویند.

- نامت آرامش جهان است.

- نه

از اینکه نامت را نمی گویم

فراموشت نکرده ام

هیس!

روی نامت

کبوتری به خواب رفته است.

(نمی دانم)

طول می کشد،

اما خوب میشوند.

که دیگر یادت نمیکنم؟؟؟

که دیگر .....

.....

 دیگرگونه شده ام؟؟؟

حالا یاد هر چه میکنم مرا می خنداند،

و این خوب است.

همان است که می خواهم،

بدون ذره ای دلتنگی،

 نه برای تو

که برای هیچکس.

زندگی همین است ...

همین! 

خنده ها و گریه ها، نیش ها و نوش ها ...

گاهی اولش بد است، گاهی آخرش، گاهی تمامش!

گاه خوب و فکر می کنی که بد ...

گاه بدترین و فکر می کنی که خوب ...

گه،

 نمی گذاردت که فکر کنی!

(یک دوست)

 و بدرون می نگرم

و در همین حال

بمب ها به هر کجا فرو می ریزند

تو

درون سرپناه

چنین می نماید

 که گرم و ایمن و شادابی

هیچ گاه برایت گفته ام

 که در قلب من جای داری؟

آیا هیچ گاه به تو گفته ام

که دوست داشتنی و زیبایی؟

ما

دور از یکدیگر بالیده ایم

و این مرا می آزارد

من

در بیرون سرپناهت

 ایستاده ام

اما

آرزویم این است

که درون قلب تو باشم.

"به یاد شب"

*****

برای رفتن باید کفش پوشید؟

اینجای زندگی که میرسم،

فکر میکنم حالا وقت آن است که چشمان را ببندم و فقط بدوم،

مثل اینکه  بین من و آنچه میخواهم

نه،

آنچه دوست دارم،

یا،

آنچه (آنکه) مرا دوست دارد،

به اندازه چند پرش بیشتر فاصله نیست.

اما هروقت تصمیم میگیرم خیز بردارم

قدمهایم کند میشود،

دستهایم برای شتاب گرفتن،

 از هم باز نمیشوند،

***

اینجای زندگی را دوست ندارم،

اینجای زندگی را نمی فهمم،

اینجای زندگی همانجاییست که بیگانه میشوم با همه،

اینجای زندگی اصلا زندگی نیست،

اینجای زندگی اشک من و شادی تو و اندوه همگان پرترین نیمه است،

اینجای زندگی یک شب طولانی پر هراس است،

اینجای زندگی ...

من اینجای زندگی را دوست ندارم.

.....

"خودم"

هرگز

نه قدرتش،

نه ضعفش،

و نه دلش حتی

و آن دم

که دست ...

و آن دم که دست ...

آه، لعنتی! ...

و آن دم که دست به آغوش می گشاید

سایه اش سایه ی صلیبی ست ...

و آن دم که می پندارد خوشبختی اش را

در آغوش فشرده است،

آن را له می کند.

زندگی او طلاقی عجیب و دردناک است ...

هیچ عشقی را ...

هیچ عشقی را سرانجام خوش نیست ......

(به یاد شب.)

با هرکه دوستی میکنم

خوابیده دشمنی است که بیدار میکنم.

_{کنار تو می نشینم}

_{و در خلوت تو}

_{شهر بزرگ من بنا می شود ...}

_{(نمی دانم)}

اگر  مي آمدي مي دانستي

چرا هميشه  رفتن به سوي حريم علاقه آسان

و باز آمدن از تصرف بوسه دشوار است...

شاید

صلاح در دلتنگی است.

باز هم سبز می شود

و من ....

باز هم می دانم.....

***

من همیشه می کارم، سبز می شود و می دانم.

فکر میکنی همه اینها کافی است؟؟؟